سیستم آبرساني در ایران باستان

ریال200,000

سير تحول آبرساني در دوره  هخامنشيان

سیستم آبرسانی، پل و سدسازی زمان هخامنشيان در بخش هاي فارس و خوزستان و ميانرودان

تعداد صفحات: 16 صفحه 20 اسلاید

فرمت فایل: Pdf , PPT , Word

توضیحات

بشر در آغاز از منابع طبيعي آب براي ادامه زندگي و برآوردن نيازهاي خود استفاده ميكرده است. مردمان دوره هاي پارينه سنگي و ميان سنگي كه از طريق گردآوري غذا زندگي ميكردند معمولاً در كنار رودخانه ها و چشمه ها و منابع طبيعي اقامت ميگزيدند. كشاورزان نخستين براي آبياري زمينهاي خود همه از منابع طبيعي آب مثل چشمه ها و رودخانه ها استفاده ميكردند. كندن چاه براي دسترسي به آب زير زميني يكي از گام هاي نخستين د رراه آب يابي بطريق مصنوعي و با دخالت بشر بشمار ميرود. مردمان باستان معتقد بودند كه خشكي بروي آبي قرار گرفته و با كندن زمين به آب خواهند رسيد. البته از دوران هاي قدم بر پايه ي تجربه، قواعدي نيز براي گزينش محل چاه بكار ميرفته است . چاه هاي نخستين بدست بشر و با ابزارهاي ابتدايي دستي پديد مي آمد و آب چاه ها نيز با وسايل دستي خارج ميشد. كم كم ابزارهاي بالابردن و جابجايي آب پديدار شد و بالا بردن آب از چاه بصورت نيمه ماشيني درآمد.در هنگام خشكي مردمان اوليه بيشتر از منابع طبيعي آب، كه به طور طبيعي در محلي جمع ميشد، بهره ميبردند. به تدريج بشر به انبار كردن آب و ايجاد انبارهاي مصنوعي نيز پرداخت. انبارهاي اوليه ذخيره آب از گودال هايي كه در آن آب را گرد مي آوردند تشكيل ميشد، با پيشرفت تمدن اين روش هاي ذخيره آب نيز تكامل يافت. در تمدن هاي باستان ايران . مصر. ميانرودان آب را در آب انبارهاي سرپوشيده اي، كه جدارهاي آن را غير قابل نفوذ مي ساختند ذخيره مينمودند. سرپوشيده بودن انبار، افزون بر آنكه از تبخير شدن و هدر رفتن آب جلوگيري ميكرد، آب را از آلودگي نيز دور ميداشت.

فهرست مطالب

شاید شما این را نیز دوست داشته باشید…